بودنت که خزان شد

 برگ های شادی

 از شاخه های باورم یکی یکی افتادند

 و دخیل ِ امید به فرداها بستم

 همه ی "من" م چشم شد،

 دوخته به آسمان ِ تاریک ِ "ما" ی ِ بی "تو"!

 شاید تک ستاره ی آمدنت سوسویی بزند

 و دلم را میهمان کند به زندگی

 و این درد بی امان را

 آواره ی دیروزهای ِ محال ِ بازنیامده کند.

 کاش می دانستی

 سرمای دستانم

 آفتاب حضورت را چشم انتظارند!

 پی نوشت : یاد من نبودی اما من به یاد تو شکستم...

 دل نوشت : اگه باشی با نگاهت می شه از حادثه رد شد